คนที่พวกคุณโทรไปหานี่แหละครับ

ในวันที่ผมจำความได้ หลังจากครอบครัวโดนฟ้องล้มละลายพ่อและแม่ของผมแยกทางกันหลังปี 2535 ผมลูกชายคนโตก็ได้ใช้ชีวิตโดยมี พ่อ คนที่ผมเรียกว่า ป๋า คอยดูแลและเอาใจใส่มากตลอด ถึงแม้ในสายตาของผม ป๋า คือคนที่ดูขี้เมาและดุบ้างบางเวลา กลับกันป๋าจะบอกว่า"สิ่งที่ป๋าทำรู้เองไม่ใช่หรือว่าอันไหนไม่ดีก็อย่าทำตาม" และในหลายๆเรื่อง ป๋า กลับสอนอะไรดีๆได้หลายอย่าง แม้ในใจผมยังคิดถึงแม่อยู่เสมอก็ตาม

ความเป็น “พ่อ” นั้นเป็นสิ่งที่คอยปลูกฝั่งถึงความอดทน และสู้ชีวิต แม้ว่าเราจะหมดตัว แต่พ่อก็ยังดิ้นรนเพื่อให้ลูกสบาย แม้จะเลี้ยงผมแบบไม่ตามใจแต่นั้นก็คือการ “สอน” ให้เราไม่เป็นคน “ฟุ่มเฟือย” ในสิ่งที่ไม่สมควร

คำสอนของพ่อเพียงไม่ต้องพูด ในระยะเวลา 20 ปี ผมก็ซึมซาบมันได้เอง “ความขยัน” ตี 4 ป๋าตื่นมาเพื่อออกไปขับรถสองแถว 8 โมงเข้างานโรงงาน เย็นก็กลับมาขับรถ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมยังทำไม่ได้เท่าป๋า “พอเพียง” บางอย่างเราปลูกกินเองได้ก็ปลูกซะ คำพูดนี้ผมยังจำได้เสมอ เมื่อทุกอาทิตย์ผมจะตื่นมาเจอพ่อทำสวนครัวเล็กๆ ปลูกพืชสวนรั่วกินได้เป็นประจำเพียงเพราะว่ามันคือสิ่งที่ลดรายจ่ายบางอย่างลงได้

นี่เป็นส่วนหนึ่งในคำสอนบางอย่างที่ผมได้มา แต่สำหรับวันนี้ ป๋า ของผมเส้นเลือดในสมองแตกจนท่านเป็นอัมพฤก วันนี้ท่านก็ได้แต่มองดูเราเดินตามรอยคำสอนของป๋า วันที่ผมก้าวออกจากบ้านเพื่อออกไปต่อสู้เพื่อจะกลับมาเลี้ยงดูครอบครัวให้สบาย ป๋าบอกไว้ว่า “ซื้อสัตย์ จริงใจ กตัญญู จะอยู่ที่ไหนก็เจริญ” ผมเอาคำนี้ติดตัวออกมาด้วย

ในวันนี้บ้านเมืองมีปัญหาซึ่งผมก็ได้ก้าวขาเข้าไปในเรื่องนี้เช่นกัน หลายคนคงจะรู้จักผมในหลายช่องทาง บางคนรู้จักผมจากเรื่องดีๆ แต่บางคน!!ในทางที่ผิด ซึ่งหลายคนใส่ไข่จนมันกลายเป็นคนละเรื่องไปเลย หลายคนไม่รู้จักผมจริงจึงยึดคำพูดของผมในนั้นมาผูกกับประวัติที่ค้นหาได้ในเว็บซึ่งมันไม่ผิดกับที่พวกเขาทำแต่มันผิดในเรื่องความเป็นจริง

วันที่ผมกำลังสับสนว่าผมผิดอะไรในการพูดเรื่องจริง ผมรู้ว่าผิดตรงไหน แต่ตรงไหนที่ผมไม่ควรโดนว่าจากสังคม เพียงเพราะต่างความคิด  “ป๋า” คนพิการที่นอนอยู่ที่บ้านกลับกลายเป็นเหยื่อในการโดนคนไม่หวังดีพูดด้วยคำที่ไม่ดี

ป๋า โทรมาหาผมแล้วพูดว่า “ลูกไปทำอะไรให้คนเขาเกลียดมาหรือเปล่า ทำไมเขาโทรมาด่าป๋าว่าเลี้ยงลูกไม่ดี” ผมก็ได้เล่าเรื่องต่างๆให้ป๋าฟังแล้วป๋าก็ตอบกลับมาว่า “ป๋ารู้ว่าลูกเป็นคนยังไง ถึงคนในสังคมไม่เข้าใจ ป๋าก็เข้าใจในสิ่งที่ลูกทำ อะไรผิดเรายอมรับ เขาไม่ให้อภัยก็ปล่อยเขา อะไรเราถูกเรายืนยันในสิ่งนั้น เวลาจะพิสูจน์เราเอง ไม่ต้องกลัว คนรักกับคนเกลียด มันมี” ในน้ำเสียงของคนที่ปากพูดไม่ค่อยชัด ทำให้ผมน้ำตาไหล คำสอนป๋า ยังไม่เคยลดทอนความรู้สึก แต่กลับทำให้ผมมีกำลังใจมากขึ้น แม้ในตอนนี้กระแสต่างๆยังคงมีอยู่ ป๋าก็ยังคงบอกให้เราสู้กับความจริง ยอมรับในสิ่งที่จะเกิดขึ้น เพียงเพราะคำว่า “ลูก” ที่ป๋าพร้อมจะปกป้อง แม้ร่างกายจะเป็นได้แค่ “คนพิการ สอนลูกได้เท่านี้” อย่างที่คนอื่นพูดมาเท่านั้น

                                                                                                                                ด้วยรักจากลูกชายคนนี้

                                                                                                                                กฤษณะ    ประภาพันธ์ 

พ่อ..คือความหมายของคำว่า คนสู้ีชีวิตที่ผมนำมาใช้